कथा – खालचा ’सा’ भाग १


“अरे स्वरेश ऊठ, ६:३० वाजले, चल पटकन तयार हो, दूध पी आणि सायन्सची उजळ्णी कर” अंगावरचे पांघरण खसकन ओढत आई म्हणाली. “अगं झोपूदे ना जरा! काल रात्री उशीरा झोपलोय, बाबांनी ११ पर्यंत गाण्याचा रियाज करून घेतलाय. मला येतंय परिक्षेचं सगळं” स्वरेश कूस बदलून अजून झोपायचा निष्फळ प्रयत्न करू लागला. पण त्याच्या आईला हे सर्व बहाणे पाठ होते. “असं नको करू राजा, अरे आजचा शेवटचा पेपर मग सुट्टी चालू झाली की देईन हं झोपायला”. नाराजीने का होईना, पण स्वरेश उठला. यांन्त्रिकपणे प्रातर्विधी ऊरकून मुकाट अभ्यासाला बसला.

पाचवीतला स्वरेश शाळेतला एक हुशार मुलगा म्हणून त्याच्या शिक्षकांत प्रिय होता. शिवाय वयाच्या ६ व्या वर्षापासून गाण्याचे शास्त्रीय शिक्षण वडिलांकडून घेत असल्याने शाळेच्या कोठल्याही समारंभात स्वरेशला गायला नेहेमी बोलावणे असे. वडील माधवराव जोशी एका खासगी कंपनीत मोठ्या हुद्द्यावर. लहानपणापासून गाण्याचा शौक. पण परिस्थितीमुळे गाणं करायचं सोडून, नोकरीत अडकावं लागलं. पण गाण्याचा ध्यास सोडला नाही. पं. वामनशास्त्र्यांकडे गाण्याची शिकवणी होती. स्वरेश ३-४ वर्षांचा असताना वडिलांचा रियाझ ऐकता ऐकता ताल धरू लागला तेव्हाच माधवरावांनी ठरवलं की ह्याला गायक बनवायचा. आपण प्रसिद्ध गायक झालो नाही पण आता मुलाला प्रसिद्ध गायक बनवायचं. त्यासाठी कितीही मेहनत घ्यावी लागली तरी चालेल. नशिबानं आर्थिक परिस्थिती पण चांगली आहे. स्वरेशची आई, सौ संगिता (पूर्वाश्रमीची रेखा) ह्या कॉलेजात प्रोफेसर होत्या. त्यांचा स्वरेशच्या गाण्याला विरोध नव्हता, पण त्याचे अभ्यासात दुर्लक्ष होता कमा नये, पहिला नंबर चूकता कामा नये असा त्यांचा कटाक्ष असे. परिणामी, अभ्यास आणि संगीतसाधना अशा दोन धोंड्यांवर पाय ठेवायची कसरत चालू होती.

सायन्सचा पेपर अपेक्षेप्रमाणे सोपाच गेला. स्वरेश खुशीत होता. आईने केलेला आवडीचा शिरा खात असतानाच घराची बेल वाजली. स्वरेशचे मित्र त्याला पोहायला बोलवायला आले. स्वरेशचा चेहेराच फुलला. पाण्यात डुंबायला कोणत्या मुलाला आवडत नाही? स्वरेश पटकन शिरा संपवून पोहायचे कपडे आणायला जातोय तोच आई त्याच्या मित्रांना म्हणाली, “स्वरेश नाही येणार पोहायला. त्याला छोटा सुरीलाच्या स्पर्धेची तयारी करायची आहे. उगाच पोहून सर्दी वगैरे झाली तर चान्स जाईल न त्याचा.” “काकू अहो एकच दिवस येउदे ना त्याला. आम्ही जास्त वेळ नाही पोहणार. सगळेजण येतायत. फक्त स्वरेशच राहिलाय.”  मुलांचा प्रतिपक्ष मांडणे चालू होते. आता कोलेजच्या उनाड पोरांच्या हरकती कोळून प्यायलेल्या प्रोफेसरीण बाई त्या. ह्या चिमुरड्या मुलांना गप्प करणे म्हणजे किस झाड कि पत्ती! त्या म्हणाल्या, “असं कराना, त्यापेक्षा सगळे इकडेच या. मी तुम्हाला गुगल अर्थ वर नवीन नवीन जागा ओळखायचा गेम शिकवीन”. ह्यांचं बोलणं संपायचा अवकाश की सगळी जत्रा गुपचूप पसार झाली. स्वरेशचा चेहेराच पडला. “काय ग आई, एक दिवस सुद्धा पोहायला देत नाहीस तू. किती दिवसांनी मी जाणार होतो! आता त्यांचा सगळ्यांचा ग्रूप बनेल. क्रिकेटच्या टीम्स ठरतील आणि मी कशातच नसणार. म्हणजे मला मग अम्पायर किंवा काम्पौंडच्या बाहेरचा फिल्डर असलं काहीतरी बनवतील”. “अरे स्वरेश, तुला ‘छोटा सुरीला” मध्ये जायचंय. हजारोंनी मुलं येणार. त्यात सिलेक्शन व्हायला पाहिजे. तू एवढा छान गातोस. उगाच घसा बसला म्हणून चान्स घालवून चालेल का?” “अगं   पण ते मला टीम मध्ये…”, “घेतील ते टीम मध्ये पण. एकदा तू सिलेक्ट झालास ना की तू टीव्ही वर झळकणार. म्हणजे तू स्टारच होणार किनाई? मग? तुला हवी ती टीम देतील. हवंतर कॅप्टन बनवतील. बरं ते जाऊदे. आज आता अभ्यास नाहीये. तेव्हा बाबांनी खास तुझ्या साठी पं भीमसेन जोशींची सवाई गंधर्व मधली dvd आणली आहे. ती बघ. मी लाऊन देते.”

कुठून बाबांच्या रियाजाला लहानपणी ताल दिला असा विचार स्वरेशच्या मनात येऊन गेला. आईशी वाद घालण्यात काही अर्थ नाही हे तो पुरतं जाणून होता. तेव्हा गुपचूप त्याने dvd  लावली. मात्र भीमसेनजींचा सूर कानात गेले आणि मंत्रमुग्धपणे स्वरेश ते रेकॉर्डींग पाहू लागला.

(क्रमश:)

Advertisements

2 thoughts on “कथा – खालचा ’सा’ भाग १”

प्रतिक्रिया व्यक्त करा

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदला )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदला )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदला )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदला )

Connecting to %s